Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2007

Νοέμβρης '73


"Τη μέρα αυτή που διάλεξα ~ Εδώ μπροστά σας να σταθώ Τραγούδια και μισόλογα ~ Στο φως να καταθέσω Πώς πήρα τέτοια απόφαση ~ Δεν ξέρω αν θ' αντέξω Η μέρα αυτή θυμίζει μακελειό Νοέμβρης ήταν τη χρονιά ~ Που εδώ γινόταν του χαμού Εγώ ήμουν δεκαεννιά ~ Κι αυτή εβδομήντα τρία Και να που ερωτεύτηκα ~ Κάποια χρονολογία Κι ο έρωτας κρατάει για καιρό... Μα έχει ο καιρός γυρίσματα ~ Μεγάλωσε κι αυτή κι εγώ Μεγάλωσαν κι οι φίλοι μου ~ Εκεί γύρω στα σαράντα Στα κόμματα γαντζώθηκαν ~ Κι εγώ δεν ξέρω τι να πω Και άλλοι στο σπιτάκι τους για πάντα... Η απόσταση μας έσωσε ~ Μα οι θύμησες πληγώνουνε Και λέμε σα βρισκόμαστε ~ Τα ίδια και τα ίδια Μα νιώθω σα μικρό παιδί ~ Που πάλι το μαλώσανε Και φεύγω σε μια άγονη επαρχία... Κοιτάζω πάλι πίσω μου ~ Δυο γιους απόκτησα κι εγώ Δεκαεννιά Νοέμβρηδες μου βάρυναν την πλάτη Σημαίες και γαρύφαλα ~ Εμπόριο κι απάτη
Και λόγοι επισήμων στο κενό...
Κρατάω το στόμα μου κλειστό ~ Τα χείλη μου ματώσανε
Κι αυτοί που μας προδώσανε ~ Ανέραστοι να μείνουν
Κουφάλες δεν ξοφλήσαμε, ~ Αυτό έχω μόνο να τους πω
τα όνειρα των εραστών δε σβήνουν..."
Διονύσης Τσακνής, "Νοέμβρης '73"

3 σχόλια:

Ερυθρός είπε...

Πολύ καλό ρε σύντροφε. Μπράβο.

Rizobreaker είπε...

Πάρα πολύ καλό!!!

Ανώνυμος είπε...

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαι
για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους , θα φωνάξεις
τα χείλη σου θα ματώσουν απ' τις φωνές
Το πρόσωπό σου θα ματώσει απ' τις σφαίρες
μα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου θα ' ναι μια πετριά
στα τζάμια των πολεμοκάπηλων.
Κάθε χειρονομία σου θα 'ναι
για να γκρεμίζει την αδικία.
Δεν πρέπει ούτε στιγμή να υποχωρήσεις,
ούτε στιγμή να ξεχαστείς.
Είναι σκληρές οι μέρες που ζούμε.
Μια στιγμή αν ξεχαστείς,
αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται
στη δίνη του πολέμου,
έτσι και σταματήσεις
για μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα
θα γίνουν στάχτη απ' τις φωτιές.
Δεν έχεις καιρό, δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί και να πεθάνεις
για να ζήσουν οι άλλοι.
Θα πρέπει να μπορείς να θυσιάζεσαι
ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να στέκεσαι
μπρος στα ντουφέκια!

Τάσος Λειβαδίτης